30 april 2009

Koninginnedag 2

Koninginnedag 2

Toen ik deze foto nam had ik het nieuws uit Apeldoorn nog niet gehoord (voor de geschiedschrijving hier te vinden). Ik was moe van het lopen, en was even op de trap van het station in Enschede gaan zitten om een sigaretje te roken.

Foto was meer een experiment met scherptediepte, dan een poging om een mooie foto te maken. Vaag in de achtergrond de koninginnedag die zich aan de wereld voorbij trekt, en als je goed zoekt, en geluk hebt, kun je in de randen van de mensenmassa taferelen aantreffen zoals deze twee meiden die zo van elkaar houden dat ze wel in elkaar kunnen kruipen.

Tijdens het invoeren van de foto's op mijn computer hoorde ik wat er gebeurd was in Apeldoorn. De foto kreeg meteen een andere betekenis

Koninginnedag

Koninginnedag

Rood, wit, blauw met een beetje oranje. Koninginnedag. Heel feestelijk allemaal tot je je bedenkt dat het Koningshuis het hekwerk is wat ons de echte vrije "democratie" onthoudt. Leve de Republiek!

29 april 2009

Bouwplaats

Bouwplaats

Ik vind bouwplaatsen een dankbaar onderwerp om te fotograferen. Ik fotografeer er vaak als er niemand aanwezig is. Overal slingert dan achtergelaten materiaal en gereedschap rond. Alsof ik de "schepping" bekijk die op de zevende dag nog net niet helemaal af was. Komt erg overeen met hoe ik de wereld buiten de bouwplaats bekijk.

Ik denk dat er in de komende tijd minder te schieten zal zijn (hier een nieuwsberichtje). Als ik kijk naar wat er gebouwd is de laatste tijd, en wat er allemaal leeg staat in Enschede, is dat misschien maar goed ook.

27 april 2009

Stickers

Stickers

Wat beweegt mensen om op bepaalde plekken stickers te plakken? Wat beweegt mensen stickers van bepaalde plekken af te halen?

25 april 2009

Kleur

Kleur

Ik heb de laatste tijd meer lol in het schieten van Zwart/Wit foto's dan in het maken van kleuren foto's.

Ik vind dat kleur in een foto vaak te veel afleid van wat er werkelijk te zien is op de foto. Ik merk bij mezelf ook dat ik meer betrokken ben bij het zien van een Zwart/Wit foto. Komt dat omdat ik automatisch een Zwart/Wit plaat ga inkleuren in mijn gedachten en er zodoende veel actiever mee bezig ben?

Vind het lekker dat ik een Zwart/Wit foto veel donkerde en met meer contrast kan bewerken dan een kleurenfoto. Ik merk ook dat als ik fotografeer met de instelling dat het een kleurenfoto moet worden, ik een bepaalde "spontaniteit" van kijken verlies. Ik moet dan niet alleen letten op de compostie van een foto, maar ook of de kleur tonen iets toevoegen aan het geheel.

Ik denk dat kleur, net als naakt functioneel moet zijn.

23 april 2009

Leeg café

Een leeg café Bolwerk

Persoonlijk kom ik niet meer vaak in café's. Ik drink bijna nooit alcohol maar ben wel een notoire roker, dus wat heb ik dan nog te zoeken in een café? De ene helft van de tijd sta ik buiten, de andere helft zit ik veel te dure glazen water achterover te slaan. Voor een goed gesprek hoef je er ook niet naartoe, de muziek staat meestal zo hard dat je elkaar moet toeschreeuwen.

Moest laatst iemand fotograferen in café het Bolwerk te Enschede. Bovenstaande foto heb ik geschoten om te kijken of de camera alles een beetje wou pakken zonder flits. Het was een terrasdag dus er zat geen hond in het café, laat staan een mens.

Welk nut heeft een café als het er leeg is?

UPDATE: En het is nog een beetje leger geworden. Martin Bril is gister overleden, hij heeft ooit een stuk geschreven over café Het Bolwerk. Hier te lezen.

20 april 2009

Tabakmagneet

Tabaksmagneet

Ik krijg de vraag "mag ik even een shaggie van je draaien" gemiddeld zo'n 10 keer per week. Net zo vaak krijg ik de vraag "heb jij nog een beetje klein geld? Ik (wij) kom(en) nog 50 euro cent te kort voor dit of dat."

Ik moet die mensen teleurstellen de laatste tijd. Ben namelijk nogal hard getroffen door de economische crisis. Normaal gesproken is zo'n ontmoeting een leuk moment om het vertrouwen van mensen te winnen om een foto te kunnen scoren.

Het zijn vaak interessante "portretten" die het aandurven een "shaggie" te vragen van een vreemde. Ik persoonlijk zou het nooit doe, tenminste niet van een vreemde. De laatste tijd scoor ik dus niet zoveel portretten meer, tegenwoordig zijn het foto's zoals hierboven. Gebogen hoofden als ze teleurgesteld verder moeten zoeken naar een nicotine fiks.

17 april 2009

Kermis

Kermis

Ik ben geen liefhebber van de kermis, is mij te druk, te lawaaiig. Heb het überhaupt niet zo op mensenmassa's. Kon het niet laten om toch even langs de Paaskermis in het Volkspark te lopen. Ben zo vroeg mogelijk gegaan om de drukte van de kermis in bedrijf te vermijden. Maar dan is het er wel erg leeg en oninteressant. Meeste foto's waren dan ook niet echt de moeite van het bekijken waard.

Bij bovenstaande plaat bleef ik hangen. Het bordje "Jongen gevraagd om mee te reizen vanaf 17 jaar" dat bij de kassa staat, laat me fantaseren wie er op dat aanbod vol beloftes van "Nougat en suikerwerk" zal ingaan.

13 april 2009

Spelen

Spelende kinderen in een park

Als een poes een muis vangt gaat hij ermee spelen. Ik wil niet geloven dat de poes dat uit wreedheid doet. Ik denk dat het gebeurd uit een liefde, fascinatie en affectie zo hevig dat het onderwerp van al die hartstocht er vaak aan bezwijkt.

Normaal gesproken zie je nooit een muis met een poes spelen, zou dat betekenen dat een muis niet van poezen houdt? Wie is er dan liefdelozer en wreder, de poes of de muis?

Wie speelt met wie op de foto?

11 april 2009

Welpie

Welpie

Liep een paar weken geleden door de stad en kwam dit tegen. De foto was genomen als een "leuke" snapshot. Nu ik langer naar de foto heb gekeken vind ik de spanning tussen de sticker van "Grijsen Park & straatdesign" en het AH "Welpie" wel aardig.

10 april 2009

In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest

In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige geest

Amen.

Vandaag is het, wat sommige mensen met een bijzonder gevoel van ethiek benoemen als Goede Vrijdag.

8 april 2009

Paspop

Paspop

Wordt hoogtijd dat ik weer eens een dagje neem om te fotograferen, de leuke foto's raken een beetje op.

Bovenstaande is gemaakt tijdens een harde regenbui, ik was bezig om een paar foto's van de markt te maken en wou even op een droog plekje ander glas op mijn camera schroeven. Deze man stond net de paspoppen in zijn auto te laden. Had eigenlijk de verkeerde instellingen en lens op de camera zitten om er een "goede" snapshot van te maken.

Persoonlijk vind ik het wel een prettige foto om naar te kijken. De onscherpte voegt wel iets dynamisch toe.

Op de één of andere manier kom ik veel etalage- en paspoppen tegen in mijn foto's de laatste tijd (hier een ander voorbeeld). Zoek ik het bewust op? Waarom?

4 april 2009

WE

WE

Ik fotografeer impulsief, later pas denk ik na over waarom ik nu precies een foto gemaakt heb. Vaak is dit uitsluitend omdat de kleuren of compositie van het onderwerp mij aanspraken. Soms zie ik een foto waar ik een verhaal in lees. Dat zijn de foto's die me het gelukkigst maken.

Bovenstaande foto is gemaakt op het Van Heekplein in Enschede toen het erg hard regende. De duiven gaan dan zitten schuilen op de gevel van de WE winkel.

Ik moet denken bij het zien van deze foto aan het begrip democratie, hetgeen ons voorgeschoteld wordt als een plek die ons uit de nattigheid houdt, alle oplossing anders dan "democratie" zijn slechter. Maar is dit zo? Ik persoonlijk geloof van niet.

Democratie in Nederland is een fabeltje, we leven immers in een Koninkrijk. Ons staatshoofd wordt niet gekozen, maar komt op die plek te zitten door erfopvolging. In Nederland kunnen we ook niet de tweede man, die het staatshoofd zou moeten controleren en sturen, in het land kiezen (de Minister President). Die wordt aangewezen en benoemd door het staatshoofd, onder de pretentie dat dit gebeurd onder invloed van de verkiezingsuitslag. Als dit zo is waarom dan nog het hele toneelspel van formateurs benoemen, formatieonderhandelingen, regeerakkoorden, etc.

Het woord democratie is de schaamlap om de ware aard van ons bestuur te maskeren, deze is namelijk etatistisch (ik gebruik liever het simpeler statisme). Het enige wat ons dat als volk oplevert is dat we belastingvee worden, onder het motto "we hebben er toch zelf voor gekozen!".

De grote meerderheid van de mensen zal zich vrijwillig hun centjes af laten melken door beloften als "educatie van onze kinderen" en "een verzorgde oude dag", etc (de duiven op de richel bij de ramen waar WE opstaat).

Ook als we die beloften niet geloven hebben we geen keuze of we mee willen doen! Het is namelijk een fabeltje dat onze staat de termen "vrijwilligheid" en "eigenverantwoordelijkheid" hoog in het vaandel heeft staan. Als je de melk niet vrijwillig afgeeft zal het je door de staat met geweld afgenomen worden, het is dan ook niet voor niets dat de overheid het geweldsmonopolie heeft.

Je kinderen krijgen dus onderwijs dankzij het "democratisch" gekozen bestuur in Nederland? U gelooft dus dat als de staat er niet zou zijn, een meerderheid van de mensen wenst dat uw kinderen GEEN opleiding krijgen. Durf je dan nog te beweren democratisch te zijn? Een meerderheid van de mensen wil toch dat je kinderen GEEN opleiding krijgen? Een meerderheid van de mensen wil dat er GEEN verzorgde oude dag is?

Een betere vraag is waarom wil jij dat kinderen GEEN opleiding krijgen, dat er GEEN verzorgde oude dag is maar ook dat er GEEN wegen worden gebouwd? Je wilt dat allemaal wel? Waarom heb je dan het geweld van de staat nodig om je centjes daarvoor af te geven? Heb je geen vrijwillige eigenverantwoordelijkheid?

Nu rest alleen de vraag nog wie of wat die duiven, die in volstrekte vrijwilligheid op het dak van de WE winkel de stromende regen zitten te trotseren, zijn?

3 april 2009

Hangende etalagepop

Hangende etalagepop

Op het moment ben ik op zoek naar sporen van de "credietcrisis" in de maatschappij. Hoe, en waar wordt een voor mij abstract begrip "credietcrisis" zichtbaar? Hoe manifesteert het zich fysiek op mijn netvlies, oren, vingertoppen en neus?

In Amerika zijn er tentenkampen aan het ontstaan (hier een fotoreportage). Een tentenkamp kun je zien, horen, voelen en waarschijnlijk ook ruiken ... het is tastbaar bewijs van het bestaan van een "credetcrisis".

Het is belangrijk dat een probleem fysiek aanwezig is. Dat maakt het mogelijk dat je er als volk met een verontwaardigde vinger naar kunt wijzen, iets dat wat mij betreft essentieel is om maatschappelijke evolutie in gang te zetten. Of dingen dan ook daadwerkelijk gaan veranderen is natuurlijk altijd afwachten.

De mens zal maar op twee manieren veranderen, vrijwillig of met geweld. Verontwaardiging zorgt ervoor dat we misschien bij onszelf nagaan wat we zelf in ons leven moeten veranderen, het zorgt er ook voor dat mensen die onder normale omstandigheden niet zoveel gevoel hebben voor zaken als "rechtvaardigheid" en "eerlijkheid" te zien krijgen van wat we met zijn allen willen. Zelfs de meest scrupuloze zakenmensen zullen moeten gaan nadenken waar ze mee bezig zijn. Willen ze aan de mensen verdienen, of willen ze dat de burgerij met fakkels en hooivorken achter ze aan komen? Ze weten nu welk van die twee opties eerder het geval zal zijn in bepaalde omstandigheden dankzij de verontwaardigde vinger die is uitgestoken.

Een etalagepop is een door de winkeleigenaar geschetst ideaalbeeld van hoe hij/zij denkt wat en hoe wij eigenlijk zouden willen zijn.

Is deze etalagepop een verontwaardigde vingerwijzing van de winkellier? "Waarom bent u niet zo als dit?", "U hoeft alleen hier naar binnen te stappen, de portemonnee te trekken en al zal goed komen.". De foto laat goed zien wat voor mij een ideaalbeeld inhoud als je ervoor moet betalen (en daar bedoel ik ook belasting mee!), het hangt los in de ruimte te bungelen en staat niet met twee voeten op de grond.

Is deze etalagepop misschien een handreiking van de winkelier. "Als u het zich niet kunt veroorloven zo te zijn als dit, dan is er voor u natuurlijk ook nog een andere uitweg".

Of houdt de winkelier ons hier een spiegel voor. "Als u dit bent dan zal er dat met u gebeuren"

Waarom ik bovenstaande foto verbind met de credietcrisis? Voor mij is het in ieder geval duidelijk, vandaar dat ik er met een grimlach, en enige verontwaardiging in het achterhoofd naar loop te wijzen.

2 april 2009

Mission statement.

Cafetaria Schippers

De wereld pakken één foto per keer, dat is wat ik probeer te doen met deze site. De wereld pakken in de betekenis het ding met al de ellende en het plezier wat er op te vinden is beter te begrijpen. De schoonheid en de lelijkheid er van te zoeken met behulp van een fotocamera.

De gedachten en emoties die dat oplevert probeer ik zo goed mogelijk op te schrijven. Waarom dit persé in de vorm van een openbaar weblog moet? Geen idee, ik weet alleen dat foto's voor mij pas betekenis krijgen door ze te delen.

Dit weblog is voor mij een stuk gereedschap om beter inzicht te krijgen op de vraag waarom ik de neiging heb, als veelal afzijdig observator, buitenstaander en einzelgänger, bepaalde dingen om me heen te willen vastleggen alsof ik er intiem en actief bij betrokken ben. Juist als ik ergens intiem en actief bij betrokken ben heb ik er moeite mee om er zinvolle plaatjes van te maken, ik heb geen idee waarom dit zo is.

Het meeste wat er rond mij heen gebeurd vind ik geneuzel en weinig zinvol, en sommige dingen die als "normaal" worden gezien ervaar ik als ronduit kwaadaardig. Dus fotomomenten genoeg in mijn leven. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen cynicus of aartspessimist. Ik vind dat positivisme en het leven als nutteloos ervaren elkaar niet hoeven te bijten.

Dit weblog moet een soort van observatie dagboek worden. Een dagboek om hopelijk naar verloop van tijd te kunnen zien of er een lijn in zit, of er misschien een betekenis te ontwaren valt in een door mij nogal als nutteloos ervaren bestaan, al denk ik dat dat laatste een onmogelijkheid is. Het kunnen zien waar ik zoek naar betekenis is waardevol genoeg.

Dat is wat mij betreft een fotograaf moet doen, het vastleggen van een levenslang durende persoonlijke zoektocht naar betekenis in het leven, duiding, zingeving en nog meer van dat soort vage termen. Ik kan opkijken naar fotografen die dat soort vaagheden in enkele microseconden uit de mist kunnen trekken door op een knopje te drukken.

Ik ben niet de beste fotograaf in de wereld, sta nog maar in de kinderschoenen wat dat betreft. Om beter te worden lijkt het me verstandig zoveel mogelijk de camera te gebruiken. Dit weblog zal hopelijk voor de nodige motivatie zorgen om dat te gaan doen.

Enfin, ik hoop dat u als argeloze bezoeker van dit weblog mij de lelijkheden, die er vast zullen komen, zal kunnen vergeven.